میگوید بنویس،هر چه دلت خواست بنویس،اردیبهشت دارد تمام می شود! می خندم و می گویم:"کجایی جوانی که یادت به خیر!! "انگشت اشاره اش را می گذارد روی لبهایم و می گوید:"خفه شو دیوانه!!دوباره نگویی ای وااااااااای و هر بار تاکید کنی که این دیالوگ شهاب حسینی بود در فیلم درباره الی ،وقتی فهمید الی نامزد دارد." نگاهش کردم و باز خندیدیم،می دانست شاید حرف در گلو مانده ام را :"حسرت خوردن لذت دارد!شاید اگر حسرت نبود،زندگی چیزی کم داشت!مثل عشق،نفرت،
می دانم که این پست را نمی تواند بخواند و برای همین می نویسم
*از دوست داشتنی ترین مرد اردیبهشتی زندگی ام بگویم که همواره شرمی شرقی،باعث شد احساسم را از او پنهان کنم،مردی که هر چه بیشتر میگذرد حس های عجیب و ناشناخته ام را به او کشف می کنم و محبت های بی پایانش را به خودم!مردی که استوانه حیات زندگی ام بوده و هست و دعا می کنم خدا او را بر من و بر این زمانه ببخشاید.مردی که بیش از هر چیز در دنیا محتاج شنیدن طنین مهربان و نفس های گرمش هستم
پدر اردیبهشتی ام...................
*از گریز دلپذیرم به بیروت بگویم؟شهری که زیبا بود،اما مال من نبود،نه آسمان آبی اش،نه ساحل زیبای مدیترانه اش،نه مردم مهربانش،من مال آنجا نبودم،اما........گریز دلپذیری بود!
*از اردیبهشت بگویم که هیچ ماه از سال را مانند این 4 هفته طرب انگیز روز شماری نمی کنم و حسرت از دست رفتنش را نمی خورم.صبح که بیدار می شوم باید یادم بیاید چندم ماه است و من چقدر فرصت دارم از این طبیعت شگفت انگیز لذت ببرم؟و هی به خودم دروغ های شیرین بگویم تا شاید زندگی کمی بهتر شود و دل آشوبه ام آرام!باید اعتراف کنم همیشه بوی بهار نارنج نشنیده اردیبهشت مرا مست می کند......
*گفته بودی بیا تمام دوستت دارم های مزخرف عالم را باور کنیم شاید دنیا دست از سرمان بردارد و این بار من انگشت اشاره ام را روی لبهایت نشاندم و گفتم:"از دلت هم نباید بگذرد!!دنیا بخیل تر از آن است که فکرش را بکنی
*یک چیز دیگر را هم باید بگویم ،این آدم خاطره بودن بد است،این که یاد آدم ها و خاطره هایشان را زنده نگه می داری بد است،باید یک روز باور کنی که وقتی یادگاری می دهند و می روند،دیگر رفته اند،شاید اصلا یادشان نیاید،باید کنار بیایی،این حس باید تمام عمر گلویت را چنگ بزند و لعنت کنی،لعنت کنی بر گذشته ای که آدم برایش می میرد...............
*داستایوفسکی ،مردی با سیمایی روستایی،گونه هایی فرو رفته و پر چین و چروک،مردی که رنجی بیست ساله رنگ رخسارش را نیز مکیده بود،اگر دنیا و آخرتم را ربوده باشد به من مهربانی را آموخت یا تلاش می کنم که بیاموزم،و آدمها را،همه آدم ها بی بهانه دوست داشته باشم و این شاید تنها دستاورد من از یکسال پشت کردن عجیب و ناگهانی به جهان و انسانها بود!!
*و در آخر دوست داشتم چیزی به او تقدیم کنم
به قول عزیزی:به پاس تعبیر عظیم و انسانی اش از کلمه "دوستی"،به پاس عاطفه سرشارش،که در این برهوت بدگمانی و شک می درخشید و روح را از تنهایی و نومیدی رهایی می داد!و گرمای امید بخشش که در این روزگار "ناباوری"را تخطئه کرد،به پاس محبت بی دریغی که فرو کش کرد..........و دیدم دیگر گذشته است.......
*شرمسار پیام های پر مهرتان هستم اما محافظه کار تر شده ام این روزها و شاید چیزی برای گفتن ندارم
اردیبهشتی باشید وشاد.....