بی تو مانده

تو را می سپارم.......

bitomandeh — Thu, 06 Dec 2007 10:25:18 GMT

سلام ای غروب غریبانه دل
سلام ای طلوع سحرگاه رفتن
سلام ای غم لحظه های جدایی
خداحافظ ای شعر شب های روشن
خداحافظ ای شعر شب های روشن!
خداحافظ ای قصه عاشقانه
خداحافظ ای آبی روشن عشق
خداحافظ ای عطر شعر شبانه
خداحافظ ای همنشین همیشه
خداحافظ ای داغ بر دل نشسته
تو تنها نمی مانی ای مانده بی من
تو را می سپارم به دلهای خسته
تو را می سپارم به مینای مهتاب
تو را می سپارم به دامان دریا
اگر شب نشینم اگر شب شکسته
تو را می سپارم به رویای فردا
به شب می سپارم تو را تا نسوزد
به دل می سپارم تو را تا نمیرد
اگر چشمه واژه از غم نخشکد
اگر روز گار این صدا را نگیرد
خداحافظ ای برگ بار همیشه
خداحافظ ای برگ و بار دل من
خداحافظ ای سایه سار همیشه
اگر سبز رفتی اگر زرد ماندم
خداحافظ ای نوبهار همیشه

عزیز من!همیشه عزیز من!مهرمندانه ترین کلامم پیشکش به تو
گلدان یک روز به ناگهان شکست و گلهای خشک مثل غبار پراکنده شدند و از میان رفتند
چه عیب دارد؟مگر خاطره یک گلدان ،یا گلی نادر به قدر خود آن گل و گلدان دوست داشتنی نیست؟
تازه گمان کنم که گلدان خاطره ناشکستنی است!
محمد صادق مهربان من
تنها به حرمت تو و برای تو در دقایقی که دو سال پیش ،برای همیشه به آسمان رفتی
سفرت سبز همیشه عزیز من!

و خداحافظ..............

bitomandeh — Fri, 03 Aug 2007 12:19:18 GMT

وقتی گریبان عدم
با دست خلقت می درید
وقتی ابد چشم تو را
پیش از ازل می آفرید
وقتی زمین ناز تو را
در آسمانها می کشید
وقتی عطش طعم تو را
با اشکهایم می چشید
من عاشق چشمت شدم
نه عقل بود ونه دلی
چیزی نمی دانم از این
دیوانگی و عاقلی
یک آن شد این عاشق شدن
دنیا همان یک لحظه بود
آن دم که چشمانت مرا
از عمق چشمانم ربود
وقتی که من عاشق شدم
شیطان به نامم سجده کرد
آدم زمینی تر شد و
عالم به آدم سجده کرد
من بودم و چشمان تو
نه آتشی و نه گلی
چیزی نمی دانم از این
دیوانگی و عاقلی

"اندی دافرسن" در نقشش در فیلم "رستگاری در شاوشنگ" می گه:می دونی مکزیکی ها درباره اقیانوس آرام چی می گن؟

اونا می گن که اقیانوس آرام خاطره نداره.این همون جائیه که من می خوام بقیه عمرم رو اونجا زندگی کنم.

یک جای گرم، بی هیچ خاطره ای

احتیاج دارم مدتی از این فضای مجازی دور باشم

وخداحافظ...............

خدا را شکر که کودک من یتیم نیست

bitomandeh — Tue, 31 Jul 2007 20:25:18 GMT

خدا را شکر که کودک من یتیم نیست که نبودن پدرش را از کسانی که هیچ گاه ،هیچ کاری از عهده شان بر نمی آید گدایی کند!!

خدا را شکر که هنوز آنقدر عاقل هستم که بدانم حقیقت با مصلحت اندیشی ستیزی دیرینه دارد

خدا را شکر که می دانم این تسلسل باطلی که دیگران گرفتارش شده اند،تنها مایه عذاب آنها است.نه برایشان پدر می شود ،نه یگانه پسر و نه همسر!

باز هم ایمان دارم که جنگ هنوز ادامه دارد ولی من خود را از این ورطه بیرون می کشم

من حرف های چند ماه پیش را نقض نمی کنم اما دیگر چیزی برای قربانی کردن ندارم

"خداوند شبان همه ماست و ما همه گوسفندان خداوندیم"

خدا را شکر که کودک من یتیم نیست ........................

پ.ن

۱- متن داخل گیومه از جوئل آندرسن است

۲-و جنگ هنوز هم ادامه دارد

4 ساله بودم كه براي اولين بار ترس از مردن را حس كردم، زماني كه پدرم ماموريت بود و من و مادر و برادر كوچكترم، چند كيلومتر دورتر از خط مقدم در اسلام‌آباد غرب زندگي مي‌كرديم.
آن زمان كه هواپيماهاي عراقي بي‌هدف مناطق مسكوني را بمباران مي‌كردند و من و برادرم در آغوش مادر در كمد خانه پنهان مي‌شديم تا از انفجار در امان بمانيم.
لرزش بدن مادرم و ذكرهايي كه او مي‌خواند ما را متوجه چيز غريبي مي‌كرد، متوجه مفهومي غير از زندگي.
2 ماه تمام در بيمارستان‌ها دنبال جنازه پدر مي‌گشتيم و مادر جوان 23 ساله‌ام قويتر از آن بود كه خسته شود و بگذارد و برود در خانه امن‌مان در شمال زندگي كنيم.
مادرم هم پاي پدرم به جبهه‌ها مي‌آمد و من و برادرم نيز به دنبال آن دو، كسي از ما نمي‌پرسيد مي‌آييد يا مي‌خواهيد بمانيد؟ و ما در ذهن‌هاي كوچكمان تصور مي‌كرديم زندگي همين است جنگيدن براي پيروزي.
20 سال از آن روزهاي نه چندان شيرين مي‌گذرد، خاطرات هواپيماهاي عراقي كه در فاصله كمي از سطح زمين مردم را به رگبار مي‌بستند همچنان گوشه‌هاي تاريكي از ذهن‌ مرا را اشغال كرده است.
20 سال گذشت ما تازه معناي مخالفت را فهميديم، معناي استقلال راي، معناي صلح، معنايي دنيايي بدون مبارزه، بدون خون، بدون جنگ، زندگي آرام بود و ما همچنان شعارهايي را كه انديشمندان غربي در ذهنمان فرو كردند بلغور مي‌كرديم: آزادي حق ماست، چرا بايد با دنيا جنگيد؟ چرا ساز مخالف مي‌زنيم؟ تا كي مبارزه، تا چه وقت جنگ، تا كجا مخالفت، تا چه زماني تحريم؟ تا همين چند وقت پيش، سقوط هواپيماي 130 - ‍C ارتش جمهوري اسلامي ايران و به دنبال آن سقوط هواپيماي فالكن سپاه.
دخترك 4 ساله ديروز كه جنگ را ناخواسته تجربه كرده بود امروز به پيشواز جنگ مي‌رود!
زندگي آرام، شيرين، سراسر عشق او در 15 آذر 1384 ويران شد، همسر دخترك 4 ساله ديروز يكي از خبرنگاراني بود كه براي پوشش بزرگترين مانور ارتش در بعد از انقلاب راهي چابهار بود، سفري بي‌بازگشت...

دخترك باز هم ناخواسته در جنگ شركت كرد جنگي بدون كلاه‌، پدون پلاك و حتي بدون اسلحه.
دخترك 4 ساله ديروز آنقدر مي‌فهمد كه نه نقص فني هواپيما و نه عدم هدايت درست خلبان علت سقوط بود
او مي‌داند كه 27 سال است كه تحريم هستيم، او مي‌داند ما هنوز مي‌جنگيم .
دختر 4 ساله ديروز ديگر با اعتراض از پدر و مادرش نمي‌پرسد چرا تاوان جنگي را كه شما شروع كرده‌ ايد جواني مثل من بايد پاسخگو باشد؟
دختر 4 ساله ديروز مي‌داند اين جنگ قدمتي به اندازه زمان دارد و بشريت!
مي‌داند كه همان زمان كه قابيل، هابيل را كشت جنگ بين خير و شر حق و باطل شروع شد و تا دنيا، دنياست و بشر زنده است اين جنگ ادامه دارد.
جنگ ما تنها 27 سال نيست كه آغاز شده است، 1400 سال است كه براي احياي حق خود مي جنگیم.......................................

یادگار تو

bitomandeh — Sun, 22 Jul 2007 11:27:18 GMT

دلم را به هم مي زند

اين نيست انگاري منفعلي كه

تنها يادگارتوست براي من

گفته بودم

من نه!

ماندلشتام

كه ما مشتي حيوانات فاجعه زده ايم كه در ظلمت رها شده ايم

و اسپينوزا

كه گفت:

انسان حيوان ناطقي است كه شراب مي نوشد و دارسي مي رقصد

تو گفتي

كه كنار بگذارم اين آموزه هاي بي مغز را

و من

اينك..........

تنها مانده ام

در اين زندگي

كه پر است از هذيانهاي جنون آميز و تب آلود

و تو

با آن نگاه سرد و محو روي ديوارت

ديوانه ام مي كني!!

عصر۳۰تیر

خدا می داند.....

bitomandeh — Fri, 20 Jul 2007 20:09:18 GMT

پای این عشق نشستیم خدا می داند

در به روی همه بستیم خدا می داند

خبراز عشق ندارید خدا رحم کند

ما که از حادثه جستیم خدا میداند

بیست و هفت سالگی.........

bitomandeh — Sat, 07 Jul 2007 08:28:18 GMT

من درد تو را ز دست آسان ندهم

دل بر نكنم ز دوست تا جان ندهم

از دوست به يادگار دردي دارم

كان درد به صد هزار درمان ندهم

پ.ن

1-در چشمهايش خيره شدم،خيلي وقت است كه از او فاصله گرفته ام،توانايي بروز احساساتم را از دست داده ام،دلم تنگ روزهاي گذشته است،روزهايي كه خودم را در بغلش مچاله مي كردم و او لبانش را نزديك گوشهايم مي گذاشت و لالايي مي خواند و مثل هميشه قبل از من خوابش مي برد.با همه كودكي ام هراس غريبي را در چشمهايش حس مي كردم،نسل او نسلي بود كه از نشان دادن خستگي خود شرم داشت،اما من خستگي اش را مي فهميدم،خسته از جنگ،از تنهايي،از بوي مرگ،از انتظارهاي كشنده بي پايان...................

در چشمهايش خيره شدم،دلم مي خواست بگويم مي شود بماني؟دلم مي خواست بگويم كه بيشتر از هر چيز و هر كس در دنيا دوستش دارم،دلم مي خواست بگويم چه پشتوانه محكمي در زندگي ام است دلم مي خواست به دروغهايم اعتراف كنم،به اينكه ديگر مستقل شده ام و ديگر به كسي وابسته نيستم و ياد گرفته ام كه دل نبندم،دلم مي خواست سير نگاهش كنم ،سرم را روي شانه اش بگذارم بگويم:خواهش مي كنم نرو،من از بي تويي مي ترسم

بغضم را فرو خوردم ،صورتش را بوسيدم و خداحافظي كردم.................................

۲-نسل من:نسلي تنها،ساده،دلزده از جنگ و البته خطرناك!

۳-بيست و هفتمين سال تولد صادق

۴-يك جام مي و شراب دستت باشد

احوال من خراب دستت باشد

اين چند هزارمين شب بي خوابي است

اي عشق فقط حساب دستت باشد!

bitomandeh — Sat, 16 Jun 2007 06:17:18 GMT

روي كاغذ نوشته شده چيزي نمي نويسند

سپيد باش تا خدا شروع به نوشتن كند ...........................

تو نیستی که ببینی............

bitomandeh — Mon, 28 May 2007 16:14:18 GMT

من غر نمی زنم ،من ناله نمي كنم،من از وضعيت موجود راضي ام،من به اين موقعيت تهوع آور عادت كرده ام،من آدمهاي دروغ گوي اطرافم را نمي بينم،من چشمانم را مي بندم عين وقتي كه مي خواهم بخوابم و مي روم به دنياهايي كه تنها در خواب مي بينمشان،من از كارم راضي ام،من به اين فسيل بودن عادت كرده ام،من ياد گرفته ام بغضم را در حرف زدن با معدود آدمهايي كه ازشان متنفرم،فرو بخورم،من ياد گرفته ام كه چگونه مي شود مثل يك كرم زندگي كرد،مثل يك حلزون،مثل يك آفتاب پرست!مي داني شباهت من و تو در چيست؟تو را كرمهاي زير زمين مي خورند و مرا كرمهاي روي زمين!من ناله نمي كنم،من غر نمي زنم من اين شهر شلوغ ميليوني را با همه سر و صداهايي ديوانه كننده اش دوست دارم،من نمي خواهم بروم،هيچ كجا،من مي دانم آسمان تهران و بيروت يك رنگ است.من خوبم.حتي مي خواهم قالب وبلاگم را عوض كنم صورتي جيغ!!ديگر سياهي نباشد،ديگر به قول بعضي جلب ترحم نباشد !!يكي از لينكهاي كنار قالب جديد هم اعلام وضعيت آلودگي هواي تهران است و نرخ ارز و دلار و يورو،من عادت كرده ام صبح ها خيلي اروپايي حوالي ساعت ۱۱سر كار بيايم و شبها بعد از غروب خورشيد به خانه بر گردم و كپه مرگم را بگذارم.من راضي ام از همه چيز.............................تونيستي كه ببيني!!!

تو نمي داني قيمت گل اقاقيا چند است؟

من از کابوسهایم می ترسم........

bitomandeh — Sun, 27 May 2007 20:17:18 GMT

من از کابوسهایم می ترسم

کابوسهای من واقعیت های کال و زود رسند

کابوسهای من ،همیشه تعبیر می شوند!

شما نمی دانید قیمت گل اقاقیا چند است؟

فداي سرت.............

bitomandeh — Sat, 05 May 2007 14:09:18 GMT

خدایا !کل پرونده سپرده دست خودت!من،نه بلدم دنبال كنم،نه عرضه شو دارم،نه دل و دماغشو.

هر گلي زدي به سر خودت زدي!من كي ام كه بخوام تعيين تكليف كنم برات؟

فقط كمكم كن كه راضي و شاكر باشم به هر چي مي دي و نمي دي.به هر چي مي دي و پس مي گيري. به هر چي مي گيري و پس مي دي.

من اگه كس و كار داشتم ،شايد به اين زودي ياد تو نمي افتادم.من اگه از تو قويتر،مهربونتر و غيورتر مي شناختم سراغ تو نمي اومدم.

ولي هزار كرور شكر ،كه تو همه كس مني و از همه كس هم داراتري،تواناتري و نسبت به بنده هات با وفاتري.

پس تو هم شاهد باش هم وكيل،هم قاضي هم دادستان.

اگه ديدي لازمه،حقمو بستان.اگر هم نه كه فداي سرت.من تو رو مي خوام،نه حقمو،فقط دستمو ول نكن كه تو شلوغي گم نشم. آخه من خيلي كوچكتر از اونم كه.......................

"قسمتي از رمان منتشر نشده طو فان ديگري در راه است نوشته سيد مهدي شجاعي"