بی تو مانده

*نوشتن و زیاد نوشتن نثر آدم را صیقل می دهد شاید
*خیلی شخصی:گفتی صبور باش،گذر زمان همه چیز را حل می کند،فراموش می کنی،اما من می گویم گذر زمان چیزی را عوض نمی کند!حل نمی شود،ته نشین می شود شاید!حل نمی شود،عقده می شود،کینه می شود
کینه بزرگ است!مقدس است!حسی بسیار سنگین و عمیق که نمی توان به آسانی خرجش کرد!هر آدمی ارزش کین توزی را ندارد
اما تو ارزشش را داری وابستگی شیرین و دردناک من!!!!

                                                         فاطمه/پاییز ۹۰

قربانت

یازده سال پیش دنیا در چنین روزی برایت آغوش وا کرد و تو را لای قنداقی از آرزوهایش ییچید.یازده سال از آن شب  تابستانی  دلپذیر شهریور ماه می گذرد.یازده سالی که شاید برای تو جز بازی های کودکانه و غمها و شادی های بچه گانه چیزی نداشت.
خواهرکم!
17 ساله بودم که تو مانند باران دلپذیر شهریور آمدی و همه جا را با طراوت کردی.بعد از خستگی و کسالت کنکور آمدی و با خودت برکت آوردی.من فلسفه دانشگاه تهران قبول شده بودم ولی کلاس ها بهمن ماه شروع می شد،مادر از مهر دوباره دانشگاه می رفت و من 17 ساله می ماندم با توی 40 روزه.شاید به جرات بتوانم بگویم یکی از شیرین ترین ماه های زندگی آن سه ماه بطالت محض و تنهایی با تو بود.موجود کوچک و خارق العاده ای که ساعت ها به او به او نگاه می کردم و او گه گاه چشمان درشت مشکی اش را به من می دوخت !حس ناب و لذت بخشی دارد مادر بودن بی هیچ دردسری در 17 سالگی ،که چند سال اول را به جرات برایت مادری کردم.
صبح ها با هم تا ظهر می خوابیدیم .گاهی اوقات که صدای گریه ات بیدارم می کرد بلند می شدم و شیشه شیر آماده ای که مادر درست کرده بود در دهانت می گذاشتم.شب ها هم با هم گعده شبانه داشتیم.دوست نداشتی سیاهی شب را.آن روزها بازی جام ملت های اروپا بود و من یادم هست که با تو به فوتبال اروپا علاقه مند شدم.وقتی با همه کوچکیت چشمان درشت را به صفحه تلویوزیون می دوختی و آرام می گرفتی!من لبریز شادی از کشف تجربه جدید تو ،با تو محو صفحه جادویی می شدم!
تو یادت نمی آیداما بند دل پاره شد وقتی یکی از صبح های دو ماهگی یا سه ماهگی  چشمانم را باز کردم و دیدم تو در جایت نیستی.نزدیک بود سکته کنم.چند ثانیه بیشتر طول نکشید که دیدم اولین بار توانستی غلت بزنی و رفته بودی زیر آن مبل چوبی .ذوق مرگ شده بودم که چگونه ورق خوردن صفحات زندگی یک انسان را می بینم.با تو به عنوان یک انسان از همان ابتدا مشکل داشتم .این فکرها ی فلسفی مزخرف.گاهی اوقات به مادر شکایت می کردم.می گفتم حوصله ام از دستش سر می رود ،نمی تواند با آدم ارتباط برقرار کند.مادر می گفت:صبور باش .می توانید.او هم می فهمد.یادم نمی رود با چنان تبختری تو را در خیابان ها می گرداندم که گویا خارق العاده ترین عروسک دنیا را دارم.
همیشه نازنین من!
امروز که 11 ساله می شوی آرزو می کنم همچنان کودک بمانی تا پیر شوی
،کودک باشی و عاشق شوی،
کودک باشی و ازدواج کنی
کودک باشی و زندگی کنی
کودک باشی و زندگی کنی
کودک باشی و عصا به دست بگیری
آرزو می کنم برایت که بزرگ نشوی!
که استخوان های ظریفت را بزرگ شدن نترکاند
که در قلب کوچکت فقط غصه های کوچک کودکانه بماند
دلم می خواهد عروسک زیبای روزهای نوجوانی من در دنیایی زندگی کند که آسمانش آبی باشد و دلش آبی تر
دلم نمی خواهد هیچ ابری قلب کوچک مهربانم را طوفانی کند 

*شاید برای ۱۰ سال بعد که اینجا را بخوانی........... 

                                         فاطمه/سحر ۱۴ رمضان

یه تجربه هایی توی زندگی آدم هست که تلخه. بهترین واژه همینه ! تلخ ! نباید بهش فکر کرد.وقتی بهش فکر می کنی بدون هیچ دلیل فیزیولوژی زبانت تلخ میشه.انگار یه بادام تلخ خوردی!هر چی تف کنی تلخی اش نمی ره.
یه تجربه های تلخ و گزنده ای توی زندگی آدم هست. مثل خوندن رمان "آبلوموف "توی 17 سالگی .مثل حس تنها بودن و تنها ماندن بعد از خواندن" هبوط در کویر "شریعتی در نوجوانی! مثل دیدن فیلم park of  to  nith ،مثل تجربه از دست دادن عزیزترین کس برای نخستین بار در 23 سالگی.
احساس می کنی اگر زمان به عقب برگرده و فرصت تکرار این تجربه ها را دوباره به تو بدهند با علم بر تلخ بودنشان، دیگر برایت یک کابوس تلخ نیست.با دیدن جلد کتاب آبلوموف ترس از اون حس های عجیب و ناشناخته از بین میره.CD فیلم ""Park  0f to  nith رو توی هفت تا کمد پنهان نمی کنی تا وسوسه دوباره دیدنش از سرت بیافته.از دست دادن آدم های دوست داشتنی دور و برت برات یه حس ویران کننده نیست.
جالبه.ترسیدن،تجربه تلخ داشتن!چشیدن مزه زهرمانند بعضی احساس ها،جزیی از زندگی می شه..تو هر قدر هم که تلاش کنی تلخی 17 سالگی آبلوموف از یادت نمیره.شاید اگه دوباره بخونیش ببینی چه تراژدی مزخرفی ساخته بودی توی این همه سال از این کتاب!شاید اگه جرات کنی و اون فیلم رو ببینی!شاید اگه دوباره تجربه مرگ آدمی برات اتفاق بیافته..................
اما اکثر آدمها ترجیح میدن با خاطره این بادام های تلخ سرکنند تا دوباره سراغ تلخی مثل زهر مار بعضی تجربه ها نرن به امید اینکه حس تلخیش از بین بره!
بعضی تجربه ها،بعضی آدم ها،بعضی فضاها،بعضی سالها،بعضی روزها،مثل خوردن شوکرانند.شوکران یه زهر کشنده است.آدم یه وقت هایی زنده می مونه بعد از خوردن شوکران
اما حاضره همه چیزش رو بده تا دیگه توی فضای نوشیدن اون شوکران نباشه..............
تازگی ها خیلی چیزها شبیه خوردن شوکران شده..........
باید یاد بگیری با ترسهات زندگی کنی............

مدت ها بود می خواست بیاید خانه مان. محض ادب و احترام و این رسوم مزخرف. یک روز زنگ زد و گفتم عصر 4 شنبه خانه ام. بیا. به مرتضی که می گویم می خندد! هضم نمی کند لابد، من دیگر هیچ حرف مشترکی با اینها ندارم، دنیاهایمان زمین تا آسمان متفاوت است! مرتضی دستانش را می گیرد زیر چانه اش و فیلسوفانه مسخره می کند:"شما دنیایتان فرق دارد خانوم، و الا ما همه در زمین زندگی می کنیم با تمام عوارض زمینی اش! غمش، شادیش، بالا و پایینش..... هانا کلافه ام کرده است و من در این گیر و دار حوصله سر و کله زدن با مرتضی را ندارم. مرتضی هنوز خانه بود که مینا آمد. با یک سبد گل قشنگ و کادوی بزرگی که در دستش بود. همدیگر را بوسیدم، مرتضی هم از اتاق بیرون آمد تا سلام علیک کند و راهنمایی اش کند به پذیرایی. خودم را مشغول درست کردن هات چاکلت نشان دادم اما گوشهایم را تیز کرده بودم که چه می گویند! هنوز هم چنین حس های زنانه ای در من وجود داشت و من خوشحال بودم که در بین میلیون ها آدم نقطه اتکا و ثقلم مرتضی است و دلم نمی خواهد هیچکس او را از من بگیرد!حتی اگر همشاگردی ساده دوران دانشگاه مرتضی باشد.
آمدم و کنار پیچک سبزم نشستم. گفت: هنوز گلها را با دو مرتبه شعور پایین تر از انسان دوست داری؟ خودم را مهربان نشان دادم و گفتم: بله، هر چه باشند فقط زیبایی محضند. هات چاکلتم را مزه مزه کردم و سیگارم را روشن کردم. با تعجب پرسید: مگر شیر خودت را نمی خورد؟ خندیدم و گفتم: خب چه اشکالی دارد؟ کمی دود قاطی اش می شود .....
هانا شروع کرد به جیغ کشیدن. نق نمی زد، گریه نمی کرد، اولین عکس العملش بعد از بیداری جیغ بود. گفتم: می بینی بچه تا چشمانش را باز می کند و دنیا را نگاه می کند و می فهمد به چه جهنم دره ای پا گذاشته است جیغ می کشد.
واقعا توانم را بریده بود، طفلک دل درد داشت، از آن نوزادهایی که دائم بالا می آورند. رفتم و بغلش کردم تا آرام بگیرد. مینا وقتی چشمش به هانا خورد، گفت: چه عزیز نازی. به مادرش کشیده است. کپی برابر اصل خودت است. نمی خواستم سر صحبت را باز کنم که دلم نمی خواهد کودکم در دنیای من زندگی کند، با معادلات من بزرگ بزرگ شود می خواستم بگویم اصلا هم شبیه من نیست، نمی شود، او یک پیانیست نقاش می شود، یک هنرمند ساده، اصلا یک زن خانه دار معمولی، یک زن خانه دار تمیز و خوب با سه تا بچه، زنی که تمام عشقش شوهر و بچه هایش است، زنی که هر سال با کودکانش به مدرسه می رود و تمام درسهای مقاطع تحصیلی را از حفظ است، زنی که وقتی بیکار می شود کتاب می خواند، گلدوزی می کند، خیاطی می کند.........
ولی می دانستم که دروغ است، کدام بچه ای به سلیقه پدر و مادرش رشد کرده که هانای من دومی اش باشد؟
رو کردم به مینا و گفتم: ببین طفل معصوم همیشه حالت تهوع دارد. می دانی تهوع چه حس بدی است؟؟؟ روزی هزار بار خودم را نفرین می کنم که چرا برای پر کردن جای خالی زندگی "هانا" را به این دنیا آورده ام و حالا می فهمم او هم این نقطه چین را پر نمی کند
دیگر صدای مینا را نمی شنوم که چه می گوید، تاب می دهم خود را تا هانا کمی آرام بگیرد ............
زیستن با ذهن فلسفی کمی مدارا می خواهد سارا ...........
مدارا کن سارا...........................
مدارا کن سارا.......................
هات چاکلت را دوباره باید گرم کنم ......
                                                                فاطمه ۳۰ تیر ۱۳۹۰